نویسنده متخصص و نویسنده ی عمومی پاسخ به انتقاد شفاهی و کتبی دوستان

پاسخ به انتقاد شفاهی و کتبی دوستان

نویسنده متخصص یا نویسنده عمومی؟

امان محمد خوجملی: بنده ی حقیر یکی از کسانی است این روزها یکروز درمیان در سایتها و فضای مجازی یادداشت می نویسم. بیشترین یادداشتهای بنده در مورد مسائل سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و اکثراً هم در مورد مسائل محلی است. چون من در هیچ رشته ای تحصیل نکرده ام و به تبع در هیچ رشته ای هم تخصص ندارم. به قول معروف همه کاره و هیچ کاره هستم و بیشتر هم هیچ کاره. بعضی از دوستان به صورت شفاهی و حضوری از من انتقاد می کنند که چرا در یک رشته نمی نویسم؟ چرا پراکنده می نویسم؟ این برای شما ضعف است. درست است بنده انتقادات دوستان را می پذیرم و انتقاداتشان وارد است. اصل این است انسان دریک رشته تخصص داشته باشد و در یک رشته بصورت تخصصی بنویسد خیلی خوب است. اما مشکل آن است آن کسانیکه متخصص هستند نمی نویسند. یا نمی توانند بنویسند یا بیشتر دنبال پول و در آمد هستند. یا وقتی من می گویم در قبال نوشته هایم هیچ پولی نمی گیرم و هیچ در آمدی از این راه ندارم، با تعجب نگاه می کنند. البته در این مورد من تنها نیستم بقیه ی دوستان نویسنده هم چنین وضعی دارند. کسی که دید مادی داشته باشد شاید تخصص هم داشته باشد ننویسد.

من قبلاً هم چند بار توضیح داده بودم کار من مانند پزشکان عمومی است. چون در رشته ی پزشکی تخصصهای زیادی داریم مانند متخصص مغز و اعصاب و متخصص قلب و عروق و متخصص ارتوپد و ده ها یا صدها تخصص دیگر اما در میان آنها هنوز پزشکان عمومی جایگاه خود را حفظ کرده اند و تشخیص اولیه ی بیماری بر عهده ی آنهاست و بیماران را به متخصصان مورد نیاز ارجاع می دهند. کار بنده هم تقریباً چنین حالتی دارد. اولاً کار نویسندگی را نباید خیلی جدی گرفت چون مسئولان با این گونه نوشته ها و مطالب آشنا هستند و کسی هم برای آن تره ای خرد نمی کند.یعنی فکر نکنیم ما هر چه بنویسیم مسئولان و بزرگترها سرا پا گوش هستند. کار نویسندگان عمومی نه متخصص، تنها طرح موضوع و بیان مشکل است . اما حل مشکل برعهده نویسنده نیست. حل مشکل بر عهده مسئولان و ارائه راه حل هم بر عهده ی متخصصان و صاحب نظران است.

اما خودِ نویسنده هم راه حل ارائه کند در جای خود خوب است ولی این دلیل نمی شود کسی چون راه حل ندارد مشکل را مطرح نکند. بعضی از دوستان هم از راه حل ارائه شده ایراد می گیرند و می گویند شما نباید نظر بدهید چون متخصص آن رشته نیستید. اما بنده می گویم: اگر مشکل طرح و به اطلاع عموم برسد و در جامعه حساسیت و مطالبه گری ایجاد شود شاید دیگران برای حل آن پیشقدم شوند. اگر مشکل و معضل جامعه این چنین هم حل شود نویسنده در کار خود موفق بوده است. بنابراین بنده ضمن احترام عمیق به نظرات دوستان منتقد علیرغم وارد دانستن انتقادات آنها و خواستار یادداشتهای بهتروعمیقتر و با کیفیترهستند تلاش مضائف خواهم کرد تا خواست دوستان برآورده شود ولی فعلاً بنده ی حقیر را با همین بضائت اندک پذیرا باشند.

البته بنده بیشترین حساسیتم در روی دین است، بیشتر مطالعات خودم را روی دین متمرکز کرده ام و در کنارش مجبورم فلسقه هم مطالعه کنم چون هر جا دین و خدا و پیغمبرباشد در کنارش فلسفه و عقل واستدلال و دلیل و برهان هم هست. اما باید دوستان توجه کنند ذهن را نمی شود خیلی محدود کرد چون انسان در یک جایی یک مشکلی را ببیند و ناگزیر از طرح آن است حالا این مشکل می تواند اجتماعی باشد یا سیاسی یا فرهنگی. به هرحال مشکل است . آیا من چون متخصص علوم اجتماعی یا سیاسی نیستم نباید آنرا مطرح کنم.؟ تازه بیشترین هدف منهم مردم عادی است که سطح معلوماتشان ارتقاء یابد نه مسئولان حکومتی. بنده خودم چند برابر چیزیکه می نویسم از مردم عادی و از نظرات آنها یاد می گیرم.

مثلاً دوستمان آقای مراد پور حقوقدان هستند و در یک رشته ای تحصیل کرده اند و صاحب تخصص شدند( البته این نعمت نصیب ما نشد با هزار و یک دلیل که شرحش مفصل است) ایشان می توانند در رشته ی خود بنویسند و دیگران قطعاً از آن استفاده خواهند کرد. اما آن مشکلی که من درجامعه می بینم شاید آقای مراد پور نبینند. یا آن مشکلی را که آقای مرادپور می بینند شاید من نبینم. بنده ضمن احترام به نظر دوستان منتقد و دلسوز این نوع محدودیت ایجاد کردن برای خود را نوعی محدودیت مصنوعی می دانم که زیاد خوب نیست. اما بنده آنطور هم نیست در همه ی زمینه ها مطلب بنویسم مثلاً در مورد ورزش، هنر، کشاورزی، دامپروری،اقتصاد، حقوق، ادبیات، شعر، آموزش و پرورش، دانشگاه، حوزه های علمیه و امور شهری و رانندگی گاهی اوقات مطالبی به ذهنم می آید ولی نمی نویسم و رها می کنم چون می دانم همینطوری هم انتقاد کم نیست. 2/6/1396 .

امان محمد خوجملی ...