رابطه ی مشروعیت و کار آمدی

رابطه ی مشروعیت وکارآمدی

امان محمد خوجملی: حکومتها در نوع خود به چند دسته تقسیم می شوند حکومتهای مشروع و غیر مشروع یا دموکراتیک یا دیکتاتوری یا نیمه دموکراتیک یا نیمه دیکتاوری. اما کارآمدی درذیل حکومتها قرار می گیرد شاید به مشروع و غیرمشروع بودن حکومتها چندان ارتباطی نداشته باشد. منظور ازمشروعیت در اینجا به معنای شرعی بودن نیست بلکه کسب اجازه از طرف ملت برای یک مدت معین برای حکمرانی می باشد.درواقع می شود گفت: مشروعیت یعنی رضایت اکثریت ملت.

البته حکومت نامشروع می تواند باکارآمدی مناسب مشروعیت کسب نماید و با جلب رضایت مردم در راه مشروعیت گام بردارد. حکومت مشروع هم می تواند با ناکارآمدی و ضعف عمل کرد به تدریج مشروعیت خود را از دست بدهد و با بی توجهی به افکار عمومی به یک حکومت نامشروع تبدیل شود. در ایران استیت مساوی دولت قوه ی مجریه است و گورمنت مساوی حکومت یا نظام یا رژیم (مجموعه ی قوا و نهادهای حکومتی) محسوب می شود.امکان دارد خیلیها از حکومت راضی و ازدولت ناراضی و یا از دولت راضی و از حکومت ناراضی ویا از هردو راضی و یا از دو ناراضی باشند.

بعضی از حکومتها در کار دولتها دخالت نمی کنند و حالت ملی و تشریفاتی دارند و هرکس یا هر حزبی با رای ملت سرکار بیاید آنرا تایید می کنند مانند حکومت سلطنتی انگلستان. درواقع در این کشور شکست دولت شکست حکومت محسوب نمی شود و مردم نیازی ندارند برای سرنگونی دولت نظام را سرنگون کنند. دولت یا قوه ی مجریه بصورت کم هزینه با رای ملت برکنار می شود و ساختارها بدون تخریب سرجای خود می مانند تا به خدمت دولت جدید درآید. اما در کشورهای دیکتاتوری مانند عراق زمان صدام و سوریه کنونی مردم مجبورند برای تغییر دولت دست به انقلاب بزنند تا کل ساختار را تخریب یا به تبع آن کل مملکت را به ویرانی بکشانند. دراینگونه کشورها تمام اختیارات دردست یک نفرمی باشد تغییرات کوچک نیز هزینه ی بسیار سنگینی در پی دارد جز با ویرانی نمی شود کاری را آغاز کرد.

در تاریخ بودند کشورهایی با حکومتی کاملاً توتالیتر مانند هیتلرواستالین کارآمدی خوبی داشتند و حکومتی مقتتدر تشکیل دادند اما نهایت آنکه همه ی اختیارات در دست یک نفروهمه ی کارها به یک جا ختم می شده است سرازنابودی درآوردند و تمام زحمات و فداکاریهای یک ملت را یک نفر به هدر داده است. چون فکر یک نفر نمی توانسته تمام زوایای یک سیستم را درست تشخیض و از خطر نجات دهد و به همین خاطر هم نظامها از حکومت فردی کاسته و به حکومت جمعی روآورده اند تا از خطریک فرد و خطاهای او درامان بمانند. اگر در جایی تمام اختیارات حکومت در دست یک نفر متمرکز شود این حکومت از نوع عقب مانده ترین ها محسوب می شود چون با تغییر نظر یک فرد همه تصمیمات دچارتحول و بی ثباتی می شود که کار درازمدت و برنامه ریزی را مستلزم پیشرفت یک کشور است از سیستم می گیرد.25/2/1396 .

امان محمد خوجملی ...